Het verdrietskapel

Papa heeft zijn verleden herbouwd.
Het is een plek vol historie, passie, het lijkt tijdloos.
Maar het is aan het instorten.

Papa’s stekkie, eens gevuld met passie en tijd,
wordt steeds meer vervuld in pijn en strijd.
De tijd is gekomen voor deze tijdloze plek.

Het werd gevuld met lentebloesem,
maar inmiddels is de herfst gearriveerd.
Ze zeggen dat eeuwigheid maar tijdelijk is.

En toch blijft papa doorgaan,
terwijl hij ook dondersgoed weet hoe laat het is.
Hij wil niet wakker worden.

Alhoewel de wereld hem tegenwerkt,
hij ziet dat het allemaal niet meer functioneert,
toch draait zich gewoon nog een keer om.

Wat een passie heeft een man als papa,
dat wakker worden niet meer realiteit is.
Bewondering.

En in de chaos van het leven,
in de chaos van mijn leven,
veranderd papa deze plek.

Niks is meer hetzelfde op deze plek.
Deze plek, van commercie en historie,
veranderd papa in een toevluchtsoord.

De werkplaats een stiltecentrum,
het toilet een biechtstoel.
De zondaar maakt het tot een verdrietskapel.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *